انظر الی ما قال ولا تنظر الی من قال

خبرآمد خبری در راه است                                                سرخوش آن دل که از آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید شاید...............................................................................

                وطن یعنی

  شبی دل بود ودلدار خردمند                                                       دل از دیدار دلبر شاد و خرسند

که با بانگ ((بنان )) و نام ((ایران ))                          دوچشمم شد زشور عشق گریان

چو دلبر شور اشک شوق را دید                             ز شیرینی زمن مستا نه پرسید

بگو جانا که معنای وطن چیست                            که بی مهرش دلی گر هست  دل نیست

به زیر پرچم ایران نشستیم                               و در را جز به روی عشق بستیم

به یمن عشق در ناب سفتم                                    ودر وصف وطن اینگونه گفتم :

وطن یعنی درختی ریشه در خاک                                  اصیل و سالم و پر بهره وپاک

وطن خاکی سراسر افتخار است                              که از جمشید و از کی یادگار است

وطن یعنی سرود پاک بودن                                        نگهبان تمام خاک بودن

وطن یعنی ن.اد آریایی                                           نجا بت مهرورزی  با صفایی

وطن یعنی سرود رقص و آتش                                به استقبال نوروزی فره وش

وطن خاک اشو زرتشت جاوید                                  که دل را می برد تا اوج خورشید

وطن یعنی اوستا خواندن دل                                   به آیین اهورا ماندن دل 

وطن شوش و چغازنبیل وکارون                            ارس زاینده رود و موج جیحون

وطن تیر کمان آرش ماست                                    سیاوش های غرق آتش ماست

وطن فردوسی وشهنامه اوست                                   که ایران زنده از هنگاهمه اوست

وطن آوای رخش و بانگ شبدیز                                 خروش رستم و گلبا نگ پرویز

وطن شیرین خسرو پرور ماست                                  صدای تیشه افسونگر ماست

وطن چنگ است بر چنگ نکیسا                               سرود بار برها خسرو آسا

وطن نقش و نگار تخت جمشید                                     شکوه روزگار تخت جمشید

وطن خرم زدین بابک پاک                                      که رنگین شد زخونش چهره خاک

وطن یعق5وب لیث اید پدیدار                                   و یا نادر شه پیروز افشاز

به یک روزش طلوع مازیار است                              دگر روزش ابومسلم  به کار است

وطن یعنی صفای روستایی                                      زلال  چشمه های  بی ریایی

وطن یعنی دو دست پینه بسته                                 به پای ذار قالی ها نشسته

وطن یعنی هنر یعمی ظرافت                                   نقوش فرش در اوج لطافت

وطن در هی هی چوپان کرد است                             که دل را تا بهشت عشق برداست

همان کرد سرافراز توانمند                                      که دارد با وطن صد گونه پیوند

وطن یعنی تفنگ بختیاری                                        غرور ملی ودشمن شکاری

وطن یعنی بلوچ با صلابت                                      دلی عاشق نگاهی با مها بت

وطن یعنی خروش ((شروه )) خوانی                        زخاک پاک میهن دیده بانی

وطن یعنی بلندای دماوند                                      زقهر ملتش ضحاک در بند

وطن یعنی سهند سر فرازی                                   چنان ستار خانش پاکبازی

وطن یعمی سخن یعنی خراسان                             سرای جاودان عشق و عرفان

وطن گلوازه های شعر خیام                                   پیام پرفروغ پیر بسطام

وطن یعنی کمال الملک و عطار                               یکی نقاش و ان یک محو دیدار

در این میهن دو سیمرغ است در سیر                          یکی شهنامه دیگر منطق الطیر

یکی من را زدشمن می رهاند                                   یکی دل را به دلبر می رساند

خراسان است نسل سربداران                                   زجان بگذ شتگان در راه ایران

وطن خون دل عین القضات است                             نیایش نامه پیر هرات است

وطن یعنی شفا قانون اشارات                                  خرد بنشسته در قلب عبارات

نظامی خوش سرود آن پیر کامل                              زمین باشد تن وایران مادل

وطن آوای جان شاعر ماست                                 صدای تار با با طاهر ماست

اگر چه قلب طاهر را شکستند                                ودستش را به مکر وحیله بستند

ولی ما ییم و شعر سبز دلدار                                  دو بیت طاهر و هیهات بسیار

وطن اوای جان می پرستان                                    سخن از بوستان و از گلستان

وطن یعنی تو و گنجینه راز                                  تفال از لسان الغیب شیراز

وطن دارد سرود مثنوی را                                زلال عشق پاک معنوی را

تودانی مولوی از عشق لبریز                            نشد جز بانگاه شمس تبریز

مرا نقش وطن در جان جان است                        همان نقشی که در نقش جهان است

وطن یعنی سرود مهربانی                                وطن یعنی شکوه همزبانی

وطن یعنی درفش کاویا نی                             سپید وسرخ وسبز وجاودانی

زعطر خاک میهن گر شوی مست                   کویر لوت ایران هم عزیز است

وطن شور و نشاط هستی ما                          وطن میخانه ما مستی ما

وطن دارالفنون میرزا تقی خان                         شهید سرفراز فین کاشان

وطن یعنی بهارستان مصدق                       حضوری بی ریا چون صبح صادق

زخاک پاک ما پروین بخیزد                          بهار ان یار مهر آیین بخیزد

که از جان ناله با مرغ سحر کرد                    دلی شریده را زیر زبر کرد

وطن یعنی صدای شعر نیما                           طنین جان فزای موج دریا

زیدریای وطن خیزد همی در                       چو آزیر و چو دریا دار بایندر

وطن یعنی خزر صیاد جتگل                       خلیج فارس رقص نور مشعل

وطن یعنی تجلی گاه ملت                               حضور زنده و آگاه ملت

وطن یعنی دیار عشق امید                           دیار ماندگار نسل خورشید

کنون ای هموطن ای جان جانان                    بیا با ما بگو پاینده ایران          

              ***********************************************

 مي خواهيم حقيقت را از زبان او بشنويم آرزومنديم در كنارش بنشينيم و از نزديك سيره او را نظاره كنيم .

چشمهايمان در انتظار ديدن لبخند آرام اوست .خدايااي كه مهربان تريني : مي خواهيم محبت ها و مهرباني او را احساس كنيم .

خدايا ما چون كو فيان نيستيم گنا هكاريم اما در ذره ذره وجودمان گلهاي عشق ائمه روييده و قلبمان با ياد آنها مي تپد .خدايا نگذار او را نديده از دنيا برويم . نخواه كه چشم هاي منتظرمان را خاك بپو شاند .

مگذار قلب هاي منتظرمان آرام نشده و مهر او را نديده زير انبوه خاك سرد از تپش باز ايستد .

مي خواهيم حسيني ديگر علي ديگر ي را ببينيم و يارش با شيم . خدايا اين نعمت بزرگ را از ما دريغ مفرما .

خدايا شنيده ايم كه عشق مركب حركت است بر مركب عشق ائمه مي نشينيم منزل به منزل وادي به وادي مي گذريم و از هواي نفس خود دورتر مي شويم . از گناهان فا صله مي گيريم تا به تو برسيم ما را از ديدن معشوق محروم نگردان .

با عشق پاي از بند اسارت باز مي كنيم همچون پرنده اي در صفحه كا غذ دعا ها را مي شنويم   پر مي زنيم بر شا خه العفو مي نشينيم بعد از آن بالها را مي گشائيم و به سوي درخت ام يجيب مي رويم در ميان انبوه برگهاي اميد لانه مي كنيم و آنقدر مي مانيم تا به بار بنشيند آنگاه دست مهربان او به سو يمان مي آيد و از لانه  به سمت آسمان آبي پروازمان مي دهد و رهايمان مي كند به را ستي كه رهايي حقيقي اين رهايي است .

رها شدن در آسمان آبي معرفت عشق و ياري او...

                                                               تا به رسيدن به آسمان هفتم .

                                                                                                                                                                                                   (س - سليمي )

 به خدا آمدنت دير شده                                                               فرش زير قدمت پير شده

عاشقانت همه آسيمه به سر                                                         پس هر معركه درگير شده

به خدا وعده وصلت مجهول                                                        آنچه بشنيده ز اصلت مفبول

سالها چشم همه بر دفتر                                                            بر  ازل تا به الستت مشغول

آري آري به خدا منتظريم                                                           از كم كيف صدا منفعليم

كس نداند كه تو كي مي آيي                                                    بهر بشنيدن يك نيمه ندا مشتعليم

خبر اين است كه جهان تيره شود                                               آسمان تيره به ما خيره شود

كه بدان وقت وصال است كنون                                                 چون بيايد به بدان چيره شود

چه كنيم چاره كار از مانيست                                                       گفته هاي دگران در ما نيست

چون ندانيم و نداني كه كجاست                                                 هركه پرسيد بگوئيم خبر از ما نيست

                                                                                                                  (موثقي) 

آقا هر روز صبح وقتي مثل روزهاي ديگر بعد از نمازصبح دعاي عهد را مي خوانم اميد وارم كه اين هفته بالا خره انتظار تمام مي شود و تو مي آيي ولي وقتي صبح جمعه مثل هر جمعه ديگر دعاي فرج را مي خوانم مطمئن مي شوم كه باز بايد منتظر باشم آقا مي دانم گناه كارم مي دانم بنده خطا كارم اما آقا دعاي يك گناه كار منتظر را قبول كن مي دانم خنده داره مگه گناه كار هم منتظر مي شه  اما به خدا منتظرم حداقل ديگه بيش از اين گناه نمي كنم تا روز قيامت شرمنده مادرت بي بي فاطمه زهرا شوم .

خدايا دعاي ما را بپذير و ظهور آقامون را نزديك كن ((االهم كل وليك حجه بن الحسن صلواتك عليه و علي آبائه في هذه الساعه و في كل الساعه ولي و حافظاٌ و قا عداٌ و ناصراٌ و دليلاُ و عينا حتي تسكنه أرضك تو عا ٌ و تمتعه فيها طويلاٌ .

**********************************************************************

تفسير سوره لقمان (قسمت دوم ) :

                                               تلك آيات الكتاب الحكيم

                                          آن آيه هاي كتاب محكم است.

(( تلك ))در واژه عربي اشاره به دور است .بدون شك اين كلمه اشاره به همان عبارتها و جمله هايي است كه پس از آن مي آيد . بنابر اين سوالي كه اينجا پيش مي آيد : چرا (( تلك )) گفت و ((هذه)9 نگفت ؟ با اينكه تلك اشاره به دور است و در اينجا كه خود آيات آورده شده اشاره به نزديك شايد از نظر ظاهر صحيح تر باشد ولي چون آيه قرآن است و از سوي خداوند تبارك صحيح تر باشد ولي چون آيه قر آن است و از سوي  خداوند تبارك و تعالي است پس لابد حكمتي در كلمه (( تلك )) بوده است كه (( هذه نگفته و ((تلك )) گفته است .عبارتهاي قر آن كه همه جلوي چشم ما است و به ما نزديك است پس چرا اشاره  به دور آمده است.

عصر فصاحت و بلا غت :

خداي متعال با يك كلمه ((تلك )) مطلب بسيار مهمي را گوشزد مي كند و آن همه سخن سرا يان و شا عران بسيار مقتدر زمان پيامبر (( ص)) را به تحدي و مبارزه  مي طلبد كه هان ! اگر راست مي گوئيد يك آيه مانند اين قرآن را بياوريد ولي نخواهيد توانست .

طبق روايات  و تاريخ عصر پيامبر اكرم (( ص )) عصر فصاحت و بلاغت بود و آنقدر ذوق شعري و ادبي در بين مردم رواج داشت كه از شعر شاعران خيال پرداز لذت مي بردند و به همين مناسبت قصيده و چكامه هاي گو ناگوني را پيرامون كعبه آويزان مي كردند و مردم گروه گروه مي آمدند مي خواندند و حفظ مي كردند . در چنين دوراني پيامبر اكرم (ص) مامور مي شود كه چند آيه از قر آن را دستور دهد بنويسند و بر ديوار كعبه كنار همان معلقات آويزان كنند )) بسم الله الرحمن الرحيم  الحمد لله رب العالمين )) روز بعد كه مردم براي ديدن و خواندن اشعار دور كعبه جمع شدند چشمها به اين تابلو دوخته شد : شگفتا ؟ اين نه شعر و نه نثر معمولي است ! ولي هر چه هست دل را مي ربايد جلوه دارد كمال دارد عبارتش متين و از نظر محتوا بسيار ارجمند و محكم است اين چه جمله اي است كه در عين كوتا هي مطالب تازه دارد خداي را با نام رحان و رحيم ناميده است و اين اولين بار است كه در مكه چنين كلماتي به چشم مي خورد .

بعد از بسم الله الحمد لله ...اين جمله علاوه بر فصا حت و بلغت محتوايش فوق العاده عالي است . اينجا ديگر سخن از و صف اسب تازي فلان رئيس قبيله يا تعريف قيافه محبوبه فلان فلان شاعر يا توصيف انگشتان حنازده فلان دختر در هنگام رمي جمرات نيست ! اينجا هر چه ستايش است از الله است كه جهنيان را خلق كرده و پرورش مي دهد.

وقتي كه اين آيات در مقابل شا عران قرا ر گرفت خواندند وتعجب كردند و هر چه بيشتر مي خواندند بيشتر به معني آن پي برده ولذت مي بردند روز بهد شا عران اشعار خود را از اطراف كعبه جمع كردند چون ديدند در مقابل اين آيات توان مقاومت ندارند :

                  يارم چو قدح بدست گيرد                                              بازار بتان شكست گيرد  

سوره لقمان از سوره مكيه است ( كه در مكه نازل شده است و داراي 34 آيه است)

الم تلك آيات الكتاب الحكيم

الم =اين از ويژگيهاي قرران است كه در اول بعضي از سوره هايش حروف مقطعه وجود دارد مانند الم و الر و حم و حمعسق وكهيعص و... و كسي نمي تواند حقيقت اين حروف را بداند زيرا از متشابهات قرآن است .

آيا ت محكمات و آيات متشا بهات

در آيه هفتم از سوره ال عمران مي فرمايد: هوالذي نزل عليك الكتاب منه محكمات و اخر متشابهات )) او همان خدائي است كه برتو كتاب را نازل كرد كه برخي از آيات اين كتاب محكمات است و برخي متشابهات .

محكمات : اگر كسي زبان عربي را بداند مي فهمد معناي محكم چيست . محكمات : الفاظ و عباراتي است كه مفهومش خيلي روشن و واضح است مانند آيات احكام . مثلا آنجا كه مي فرمايد : يا ايها الذين آمنوا اقيموا الصلوه وآتوا الزكوه ( اي كساني كه ايمان آورده ايد نماز را برپا داريد و زكات بپردازيد ) هيچ ابهامي در اين آيه ديده نمي شود و هر كس كه مقداري با زبان عربي آشنائي داشته باشد معناي آيه را مي تواند درك كند .

متشابهات :عبارتهايي است كه معناي آن حتي براي عربي زبان نيز مجهول مي باشد . و با دقت زياد و رجوع به آيات ديگر قرآن و استفاده از سخنان معصو مين (ع) مي توان بر خي ا زآنها را فهميد . واين نظير معما است كه انسان با فكر زياد گاهي هم  نمي تواند ان را كشف نمايد .

حروف مقطعه :

درباره حروف مقطعه قرآن مفسرين مطالب زيادي نقل كرده اند كه به مهمترين آنها اشاره مي كنيم :

1-اين حروف رمزي است بين خدا و پيا مبرش و كسي جز پيامبر از آن سر در نمي آورد . حتي گفته اند شايد جبر ئيل امين نيز كه قرآن را بر پيامبر خوانده است نمي دانسته مقصود از اين حروف چيست ؟

2-برخي مي گويند : پيامبر گرامي ((ص)) هنگامي كه قرآن را براي اهل مكه مي خواندند با اينكه آيات خيلي جالب بود با اين حال به پيامبر گوش نمي دادند . از اين رو ي پيا مبر گرامي بدستور خداوند براي اينكه آنها را مبهوت كند و افكارشان را به خود متوجه سازد يك مر تبه مي فرمود : الف / لام /ميم ... آنها با شنيدن اين حر فها نا گهان متوجه حضرت مي شدند آنگاه حضرت شروع  مي فرمود به ادامه مطالب ... تلك آيات الكتاب الحكيم كه اين احتمال دوم است .

3- احتمال ديگر ي كه مي دهند و بنظر جالبتر مي آيد اين است كه قرآن با تكرار چند حرف در اول بعضي از سوره ها گويا م يخواهد بفر مايد  : اين كتاب معجزه آسا را با همين حروف تهجي سا خته ايم . حال اي جهانيان همه جمع شويد و اي مو جودات پيدا و نا پيدا با هم جلسه بگيريد و با همين حروف معمولي كه مواد اوليه هر سخني و نوشته اي است يك سوره از سوره هاي اين قران را درست كنيد .

آري ! شما كه به رسالت شك مي ورزيد و خدا را تكذيب مي كنيد به اين قرآن بنگريد چيزي جز همان حر فهاي ((الف – با ))    كه همه مي دانيد و با آنها نطق مي  كنيد و مي نويسيد نيست پس بيائيد دست بدست هم بدهيد و افكار و انديشه هاي خود را روي هم بريزيد و با همين حروف (( الف – با )) يك سوره كوچك بياوريد كه از نظر بلاغت و فصا حت مانند سوره هاي قرآن باشد ولي نمي توانيد و نخواهيد توانست ((قل لئن اجتمعت الا نس و الجن علي ان يا توا بمثل هذا القرآن لا يا تون بمثله و لو كان بعضهم لبعض ظهيرا )) (( سوره اسرا آيه 88 )) بگو اي پيا مبر ! اگر تمام  انسانها  و اجنه  ( مو جو دات پيدا و نا پيدا) جمع شوند براي اينكه مانند اين قرآن را بياورند نخواهند توانست  ولو اينكه با يكديگر همكاري و همياري داشته باشند .

                            *********************************************

پيام شهيد

اين و صيت نامه ها انسان را مي لرز اند و بيدار مي كند     ( امام خميني )

قسمتي از و صيت نامه شهيد مهدي اسحاق زاده :

... پدر و مادر عزيزم اين را بدانيد كه مي دانيد تمام كساني كه در سنگر هاي د فاع  مي كردند چشمهايشان از شدت اشكي كه به عشق و خوف خدا ريخته بود صدمه ديده شكمهايشان از روزه هاي فرا وان لاغر شد و لبهايشان از دعا خشكيده و رخسارشان از بيداري هاي شبانه زرد گشت  اما به چهره هاي آنان همواره غبار پر طراوت نشسته بود آري برادران  من اين چنين كساني بو دند كه رفتند پس راستي سزاوار است كه تشنه ديدارشان  باشم  . مادرم هروقت به ياد من افتادي ياد آن مادران فرزند در آغوش را كه به سوي لو له هاي مسلسل شتافتند بياد آر ...

و اما شما اي برادران عزيزم سلاح بر زمين افتاده ام را بگيريد  و بر سينه اتان بفشاريد كه تنها يادگار من است و بايد گلو له هاي سربي اش را بر قلب دشمنان  اسلام فرود  آوريد  و جاي خاليم را در سنگر پر كنيد كه امروز در خت اسلام نياز به آبياري خون من و تو دارد .

لاله اين چمن آلوده برنگ است هنوز

                                                                        سير از دست نينداز كه جنگ است هنوز

                             *******************************************

سر ه سر از لطف جاني .ساقيا                                                   خوش تر  از جان چيست ؟ آني ساقيا

ميل جانها جمله سوي روي تست                                                  رو ! كه شيرين داستاني . سا قيا

بر لب  خود بوسه ده ! آنگه ببين                                                   ذوق آب زندگاني  سا قيا

كجايي اي ساقي و چه بسيار محتاج توام . اي حضرت  ساقي باز ضجه هاي مستانه و ديوانه وار  عاشقت را به نظاره بنشين ! آخر چه رمزيست در مصحف پيمانه تو كه در هر دوزخ خمار  ذره ذره پيكرم عربده ها بر مي آورد  ؟ اين زمان كجايي اي سيا قي  كه سر سره جام را براي نگاه خون بازم  تفسير كني ؟

زدو ديده خون فشانم  زغمت شب جدايي                                          چا كنم كه هست اينها گل باغ آشنايي

همه شب نها ده ام  سر چو سگان بر آستانت                                      كه رقيب در نيايد  به بهانه گدايي

ساقي كجايي  كه هق هق ديوانه را به قطره اي از رطوبت  معرفت خاموش كني ؟ كه پيش واژگاه پر تلاطم جام حرفي به طهارت سكوت نيست.

پريشان دماغيم ساق ي كجاست ؟                                                     شراب زشب مانده باقي كجاست؟

ميي را  كه باشد در او اين صفت                                                     نباشد به غير از مي معرفت

اي ساق ي به بالاي خرامانت سو گند و به افطار شبا نگاهان  از نوش لبانت امشبي كوي  رقيبم را بهل ! اگر در كوره هاي آتش ايزدي جو هره احساسم را خاكستر كني و به خا طر ه بادش  بسپاري باز هزاران بار خوش تر است از شعله هجرت

(( يا الهي  و سيدي  و مولاي و ربي صبرت علي عذابك فكيف اصبر علي فرا قك ))

عشق تو مرا الست منكم ببعيد                                                         هجر تو مرا ان عذابي لشديد

بر گرد لبت نوشته يحي و يميت                                                      من مات من العشق فقد مات شهيد

اي ساقي يگانه   دلا لت تطهير باده تبرك دستان توست كه از صخره سرد مرگ آب  حيات بيرون مي آورد  . نام آشناي  كوي تو را با انجماد  نيستي چه آشنايي است كه هر صبح و شام ابريقي انوشه از دستان تو بر كامشان   جاري مي شود ؟!

ساق ي به نور با ده بر افروز جام ما                                             مطرب بگو ! كه كار جهان به كام ما

ما در پيا له عكس رخ يار ديده ايم                                                    اي بي خبر ز لذت شرب مدام  ما

هرگز نميرد  آنكه دلش زنده شد به عشق                                            ثبت است بر جريده  عالم دوام ما

(( يا من انوار قدسه لا بصار محبيه  رائقه و سبحات وجهه لقلوب عار فيه شا ئقه ))

افسانه هاي هزار و يك شب شهرزاد شروعي به  سر منزل باده ريزي است كه هر شب پرستوي خواب  مشوش مرا به افسون خويش مي پراند او در لابلاي قصه هايش  مي گفت : هر كه تو را بوييد لاجرم گاهش فرا مي رسد تا از سا غرت بنوشد .

پس اي ساقي . اي خداوندگار (( فا جعلنا  ممن اصطفيته  لقربك و ولايتك و اخلصته لو دك و محبتك ))

بيا و كشتي  ما در شط شراب انداز                                         خروش و ولوله در جان شيخ و شاب انداز

مرا به كشتي باده در افكن اي ساقي                                          كه گفته اند نكويي كن و در آب انداز

اي سا قي آيا باورم شود كه ديروز  عاشق  ساده دل را جرعه اي   نو شاندي  و امروز  راي كبر يائيت با چون مني اين چنين مي كند !

(( الهي  اتراك بعد الايمان  تعذبني ام بعد حبي   اياك تبعدني ))

دوش مي آمد و رخساره بر افروخته بود                                        تا كجا باز دل غمزده اي سوخته بود 

جان عشاق سپند رخ خود مي دانست                                             و آتش چهره بدين كار بر افروخته بود

اي رخصت نفس هاي من تو را چه مي شود كه بر قع را از براي ترنم  آينه  جام لختي به سويي افكني   تا كه دلداده ات سو سوي جهان را به مدد شب تاب اشكانش بيهوده نجويد !

(( الهي  فا جعلنا ممن شو قته الي لقائك  و منحته بالنظر الي وجهك  واجتبيه  لمشا هدتك ))

اگر مكر بيراهه هاي شهر  قصر عافيتم را به خرا بات  عصيان كشانيد اين نه از سر آن است كه حسن روي تو در اين راه فرا موشم شد . اي تنها نا قوس غرور كس نيست   كه در وسعت سلطنت تو بر اسب طغيان پاي در ركاب كند كه  تجربه عذاب اليم در هيچ سري نيست كه نيست

از هر طرف كه  رفتم جز وحشتم ني فزود                                 زينهار  از اين بيا بان وين راه بي نهايت

در اين شب سياهم گم گشت راه مقصود                                      از گوشه اي برون آي  اي كوكب هدايت

اي آفتاب خوبان  مي جوشد اندرونم                                           يك سا عتم بگنجان در سايه عنايت

اي ساقي نگاه من چو نان دروازه التماس به گردش  تقدير جام يعقوب وار گشته است به كعبه خال يو سفت كه در غربت و تنهايي   به انتظار قيامت  كبري است ما را درياب !...

پرده بردار ز رخ چهره خود باز گشا                       روزه داران رخت منتظر ماه نو اند   

السلام علي الحسين و علي علي بن الحسين و علي اولاد الحسين و علي اصحاب الحسين

امشب هفتمين شب است شب عطش و ما بد جوري  به تو نياز داريم نه به شمعي كه در سقا خانه اي رو به روي تمثال بگذاريم نه به سبزي خوردن هاي سفره اي كه لابد سمبل رداي تواند نه ! ما امشب به قامت رشيد خودت نياز داريم ! خود خودت ! به دستهايت كه باز علم  بگيرند به بازوانت  كه تكيه گاه شوند به گريه ات پيش حسين  (ع) به اين  كه بگويي (( جان برادر ديگر طاقت ندارم بگذار بروم )) به رفتنت به رسيدنت به نهر آب به كف آب پر كردنت به تصويز عشق ديدنت  به آب  خالي كردنت به مشك پر كردنت به دستهاي قلم شده به چشمهاي خون آلود به مشك  تير خورده به آن كمر كه پيش پاي تو بشكند ما امشب به همه اينها نيازمنديم . چون امشب شب عطش است مشك هاي آب هستند دريا ها موج مي زنند ولي امشب شب عطش  است  و ما به مشكي نياز داريم كه با دندان گرفته باشند و تير  بخورد .قحطي عشق است .بگو به برادر كه عمود خيمه ات را بر ندارد بگو كه مي خواهم برويم سر به عمود بگذاريم و تمام دلتنگي هامان را براي قامت (( مردي كه نيست گريه كنيم ! 

عزيزترين مسا فر دنيا :

امام حسين (ع) به فرزندش امام سجاد (ع) مي فر مايد :(  سوگند به خدا كه خون من از جوشش باز نمي ايستد تا اين كه خدواوند  مهدي (عج) مرا بر انگيزد آن حضرت به انتقام خون من از منا فقان  فاسق و كافر هفتاد هزار نفر را مي كشد .)

 تو خواهي آمد اين جمله اي است كه از وقتي دلم عاشقت شد و با نام زيبايت پيوند خورد  هر جمعه از عاشقان تو در دعاي ندبه شنيدم و باور كردم .جمعه ها روز انتظار توست روزهايي كه مي شود غرق در عطر نرگس شد و اميد داشت به كنار رفتن پرده غيبت . ولي هر جمعه وقتي روز مي رود تا پشت چادر شب پنهان مي شود و وقتي فرصت آمدنت به پايان مي رسد همراه با غم سنگين ترين غم عالم دعاي آل ياسين در گوشم زمزمه مي شود كه همچنان آمدن تو را نويد مي دهد . اما به من بگو كي و چه وقت  تا كي  دست  تمناي من بايد به دامان آرمان آويخته باشد و تا كي دعاي فرج را به اميد ظهورت در گوش ستاره ها نجوا كنم . اما اي عزيز ترين مسا فر دنيا ! آيا آن روز سلام مرا پاسخ خواهي گفت!((محمد -ع ))

آقا ي من عاشوراي امسال هم در حال تمام شدنه و شما نيا مديد. آقا ما منتظريم مگه نمي داني چشم انتظاري چقدر سخته آقا ما را ازچشم انتظاريت در بيار ...                              

باز آسمان دل . چه شد ابر عزا گرفت ؟                    باز آه ناله صحنه عالم فرا گرفت

اين نوحه از كجاست كه باز از نواي غم                  بلبل بباغ گل بگلستان عزا گرفت

ماه محرم آمد و دلها پر آه شد                                                  باز آفتاب شادي عالم سياه شد

در دل نگار و نقش و مسرت بر آب گشت                                  تا سيل خون زديده دل روبراه شد

ظلمت تمام علميان را فرا گرفت                                              گوئي عزاي انس جماد  و گياه  شد

از دود غم سراسر عالم سياه گشت                                          تا خيمه حسين پر از سوز آه شد

شد كربلا بسي خجل از ميهمانيش                                           چونكه تنور بستر آن پادشاه شد

يعقوب وش تمامي عالم عزا گرفت                                          تا همچون يوسف آن سر مهمان به چاه شد

شد ماه آسمان بزرگي و فر و جاه                                           بر روي نيزه چون سر آن بي گناه شد

شد سجده گاه خاك مزارش به هر نماز                                   چون تشنه بود و كشته عشق اله شد

مي زد حسين تاج شرف بر كلاه خويش                                  روزي كزو گرفته ردا و كلاه شد

باشد حسين غوث و پناه جهانيان                                          در كر بلا اگر چه دمي  بي پناه شد

جان ( حسان ) فداي تو اي پور مصطفي                                كز كشتن تو ركن هدايت تباه شد

                                         در امتحان عشق تو بر ذات ذو الجلال

                                         آن  حلق پاره پاره اصغر گواه شد  

دارم به جا يي مي روم .به كيش اربا بم و به سرزمين خود و به آئين تبارم .به جايي مي روم كه هم پيش گريه و هم خانه ي خانه هاي كودكي باشد. مي خواهم مانند فانوس ها و مهتابي ها وقلب ها ي شكسته در كنار تو روشن و نوراني باشم .من هم  دوست دارم مانند شب ها با همه تاريكي ها و تنهايي ها  لحظه هاي دلنشين آدم ها باشم  بايد سر از بستر اين خاك  پاك بر دارم  وتا مرز جان خشك شوم آه كه تشنه ي تلاوت يك نشانه از نشانه هاي  حجم انبوه خدا شده ام .خداوندا سقف اتاقم را كنار مي زنم مي بينم ابرها روي اتاق دلم مثل چتر فضاي وجودم را احاطه كرده اند . كاش مي شد رويا هايم را كه در زمين مي لو لند  به آسمان بفرستم  و در كنار ستاره ها قرارشان دهم  تا همبازي ساير كرات  شوند !  من باور نمي كنم كه كسي بگويد من از رندي چيزي نمي دانم .باورش سخت است كه كسي بگويد من جزو قبيله جام نيستم گمان نمي كنم  آدمي بگويد  از مستي و سر مستي چيزي نمي دانم  هر كس براي خود جامي دارد و تو هماره موجب مي و سر مستي من مي شوي  البته كه گناه كرده ام ولي مدام تو را خواسته ام شايد راه دين خواستن را نمي دانستم  پس مرا ببخش كه اگر از من نگذري هماني مي شوم كه بودم من اين حر فها را نمي فهمم همين قدر مي دانم   تو اگر خداي بي گنا ها ن هستي صاحب گناهكاري مانند من هم هستي ! خداي من اين جا مرده شورها بازارشان از فرط خوشي بسياري از آدم ها كساد است اين جا گناهكاران  عمري بسيار دارند روز گارشان از شدت گرماي خوشي گرم است و سر در زير دستان خود  را خوب خوب  گرم مي كنند تا از ديگران كار بكشند و خود زير كانه كارهايي كنند . بدبخت آن هايي كه از فقر و حسرت حتي حق گله و ناليدن و شكوه  را هم ندارن. در جمع مشتي از دنيا طلبان و خاك پرستان مانده ايم نمي دانيم با آن ها  چه كنيم بايد سوخت و سا خت  اما نبايد خود را باخت و بايد  چون خودشان  زيركانه به آنها تاخت  شايد اين كار سبب بخشش ما شود من كه از باز گويي اين كلمات شرم دارم  چگونه در گردا گردم اين همه ستم شود آنگاه بگويم مرا ببخش هميشه از خود مي پرسم  نام من در كجاي اين خاك زمين  بايد  سپرده شود؟ به همه گفته ام نام مرا در كنار خدا قرار دهيد بارها گفته ام  از خدا همه چيز به من رسيده اما از من چيزي به او نرسيده  است شايد نام من در كنار او موجب تسلي  روان از دست رفته ام باشد اي خدا هر كه با من هر چه كرد او را مي بخشم تا از بخشيدن ديگران  نيز مرا ببخشي چه كنم بايد جاده بخشش گشوده  شود و تنور اغماض  گرم گردد  درست است كه مدام  دوست نيمه را ه بو ده ام  اما اين بار دروغ نمي گويم  اگر هر بار خطا  كرده ام اشك هم ريخته ام برايت  لابه و ناله هم كرده ام تا از رفتار نا پسندم بگذري اگر از من نگذري چگونه از بند تار گونه ي رستا خيزت بگذرم ؟

قبل از اينكه گناهانم  مرا در آتش دوزخ بندازند قبل از اين كه هستي  ام مرا به دوزخ نسيتي  بفرستد  من گنا هانم را به آتش مي كشم مي خواهم  در جوار پهن دشت بيكرا نه اي حكومت و سلطه تو باشم . حتي اگر در كنار استخوان هاي پوسيده  گذشتگان امروزيان و نا آمدگان باشم . الان مي خواهم همه هستي را ببوسم  چون تما مي شان  بوي تو را مي دهد و ما حصل  اين كار گويي  روي پاك و ناب و بي عيب خوبرويان تو را ديده ام و خود را تميز و بي آلا يش سا خته ام .خدايا اين جا ( دنيا ) منتگاه من است . چرا بايد  التماسشان  كنم ؟ بايد  از اين تيرگي كه در من غو طه ور شده و من هم در تير گي شناور بايد به درو از تمام دغدغه ها از همه اين تير گيها خالي شوم .

اگر پيشاني بر سجده گذارده ام  يعني اين كه  دارم بر خاك مي روم  كه بگويم از خاك فاصله دارم  آهاي خو بان روز گار بيا ييد براي بدرقه ام آب و كاسه بياوريد و در پسگاه ام باشيد كه به سلا مت بر گردم مي خواهم پلي بزنم به سوي خدا پلي براي يك زندگي جاودانه و بي كرانه . در اين راه مي ترسم گمراهي هاي كوچك و بزرگ تمام زندگي ام را در بر بگيرد و مرا از پا در آورد براي همين مي گويم رو بايد به سوي خدا وصل گردد تا نشا ن از سر نوشت و تقديري باشد كه خود بايد رقم بزنم پلي به بزرگي و درازي خلوت ! و.اين پل آفرينش است كه در پيشاني اش بايد بنويسم من طالبم و طالب بايد به مطلوب خود برسد.

 شايد حر فهام يك جور هايي ياس آور بود ببخشيد داشتم به اين موضوع فكر مي كردم كه دو باره محرم آمد ومن هما ن گناهكار هميشگي ام انگار  قولي كه محرم قبل به خداي خودم دادم را فرا موش كردم دلم يك كمي گرفته بود نسيم محرم كه احساس كردم دلم پرواز كرد نسيمش ماتم و غم را با خودش مي آره نمي دانم اما دلم مي خواد بازم مثل سال قبل از خدا بخوام كه براي محرم از گناه پاكم كنه چون دلم نمي خواد و قتي توي مجلس سيد الشهدا مي شينم احساس كنم گنا هكارم اگر چه هر محرم به خودم قول مي دم كه خودم اصلاح كنم اما وقتي تمو م مي شه هموني مي شم كه قبلش بودم .از خدا مي خوام كه گناه كوچك وبزرگ همه ما را ببخشه تا توي روز رستاخيز شرمنده اصحاب عاشورا نباشيم

فرا رسيدن محرم را به تمام عاشقان سالار شهيدان تسليت مي گويم .موقع دعا من را از ياد نبريد

يا حق

(((يا ايها الرسول بلغ ما انزل اليك من ربك و ان لم تفعل فما بلغت رسالته و الله يعصمك من الناس.)))